|
||||
| |
|
|
|
..index información |
||||
|
|
||||
|
Pilar Pallarés |
... aquí deixo o meu coñecimento |
|||
|
Livro das devoracións |
||||
|
|
||||
|
poesía |
||||
| |biografía | ||||
| Pilar Pallarés nació en Culleredo (A Coruña) en 1957. Trabaja como profesora de literatura gallega y colabora como articulista en diversos medios, como A nossa terra, El País o Si scrive. En 1979 su primer libro publicado, Entre lusco e fusco, ganó el premio Poesía Nova do Facho y en 1983 su siguiente obra, Sétima soidade, ganó el Premio Esquío. A su labor poética se debe añadir una abundante obra ensayística, con importantes estudios como Rosas na sombra. (A poesía de Luis Pimentel). | ||||
|
|
||||
| |sinopsis | ||||
|
Se trata de un poemario trascendental,
reflexión sobre la vida y la muerte tanto en sentido real como
figurado; sobre lo fugaz de la existencia y la necesidad de perdurar que
todos sentimos. Gracias a la palabra, y a través de un poderoso
yo poético, la autora consigue encontrar una forma de perdurar
más allá de la muerte y se dedica a volver eterno todo aquello
que quiere conservar: un paisaje, una ciudad, su amante, una sensación…
Ello supone una liberación y, como tal, va ligada a la libertad
en todos los demás ámbitos de su vida, especialmente el
sexo, lo que da un carácter erótico a algunos poemas.
|
||||
| |reseña | ||||
|
El Livro das devoracións es su tercer
poemario publicado y podemos considerarlo como su primera obra de madurez.
Si Entre lusco e fusco era una obra heterogénea sin un hilo
conductor, Sétima soidade fue su lucha por encontrar un
motivo para vivir. Libro desesperado y que rechaza el amor en busca de
la soledad, de estar con la soledad, terminaba sin encontrar una salida
a tanto dolor. En contraste, El Livro das devoracións es
una obra sosegada. Estoica. La autora ha aceptado lo efímero de
todo -incluida ella misma-, lo inevitable de la muerte de todo. Sin embargo,
ha descubierto una forma de pervivir más allá de la muerte:
la palabra. Con ella consigue, o al menos lo intenta, "dar-lle unha
pequena marxe de eternidade às cousas". Su yo poético,
ahora ya bien definido y con una personalidad completa y diferente de
Pilar Pallarés -lección bien aprendida de Pessoa-, sabe
que hay vida y muerte. Pero también que se puede morir en la vida,
como hacía en su libro anterior, y vivir en la muerte: "mañá
acordarei, e estarei viva ou morta?". Tal vez las dos cosas, se podría
haber contestado a sí misma. |
||||
| |autopoética | ||||
| Talvez faga poemas para ordenar un pouco o caos e asi comprender-me a mim mesma e comprender o que me rodea. Talvez só procure dar-lle unha pequena marxe de eternidade às cousas. En palavras fican fixados para sempre ("un "sempre" tan provisório nos nosos tempos") a luz especial dunha tarde de agosto, os perfumes doces e violentos dunha primavera no sul, algun rosto mui amado, o noxo perante certas imaxes do xornal (Del prólogo al propio poemario). | ||||
| ... Sergi Viciana Fernández | ||||
|
2007 © Sergi Viciana Fernández © Centre Dona i Literatura Para citar esta reseña: |
||||